heto na naman ulit.

graveyard ulit ang skedyul.
ampf! hehe
eto na naman yung pakiramdam na nakatatamad pumasok dahil gabi na ako umaalis ng bahay. yung hanggang umaga gising. kagabi nakakatuwa. napanood ko yung Ploning. nakakaiyak.
ang ganda ng kwento. iyong flashback, yung pagtuhog sa noon at ngayon.

hands off kay dante garcia. slash friend ni juday. hehe!!








ang tagal na pala ng huling nakapagsulat.
iyong umaagos lang yung naiisip, yung emosyon. yung walang tigil lang sa pagtipa sa keyboard. yung hindi mageedit. hindi magdedelet. walang backspace. walang turning back. yung tuloy tuloy. yung parang ganito. ito ang aim ko ngayong gabi. yung walang tigil. hindi muna ako magttext. o magrereply. pero hindi ko magagawa yung huling nasabi ko. yung walang backspace. yung walang lag moment. yung ganito na. parang one, two,. three. sige titigil muna ako. magrereply lang ako. timer starts now.

okay.. balik ulit. ten seconds, twenty seconds. eto na magsisimula na ako.

yung gusto ko magtravel, na kahit hindi lang dito sa quezon city e mapuntahan ko. na alam kong wala naman talaga ako panahon para gumala. na parang nakakasawa na lang magpunta dito sa tirinoma, sm north, o eastood, o galle, o gateway.
kaya naisipan namin ni hun na magpunta sa robinsons place, sa ermita, sa manila. na dahil first time ko, e namangha ako. yung parang nakawala lang ako. dahil nga perstym ko talaga. ang isang araw na pagbisita ay hindi sapat para manamnam ko yung lugar kaya muli kaming nagbalik kahapon. pero hindi lang kami doon nagpunta. nagpunta rin kami sa baywalk, na first time ko rin nagawa. na naamoy ko yung amoy ng dagat. yung dumi nito, yung mga batang naliligo, yung malalakas na alon, yung mga nagtitinda ng ice cream, ng popcorn, ng chippy. mga ilaw, mga tawanan, yung ingay, mga dayuhan (itim at puti), yung mga batang nagtatakbuhan. kami. ako, siya. lahat narinig, nakita, higit sa lahat nadama ko. para akong nakawala sa aking kinalalagyan. sa aking kinasisidlan. para na akong hindi ako. na matagal kong hinahanap hanap.


matagal ko ng gustong gawin ang ganito. iyong mararamdaman ko yung mga hindi ko pa nararamdaman. yung makita yung mga matagal ko ng gustong makita. at naibigay lamang iyon sa akin ng isang pagkakataon hindi ko inaasahan. na ang pagpunta sa lugar na dayuhan sa akin ay siya palang makapagbibigay ng saya na matagal ko ng hinahanap.

na muling mapuputol. na pagfafast forward sa ganito.
yung parang gusto ko lamang maging post modernist bigla. na parang pagfafast forward din ang mga araw kung saan hindi na lamang ako basta ako. kundi yung parang ibang tao na. yung hindi parang isip bata kundi parang dignified na tao. yung mga nakikita at nababasa sa mga libro. yung parang katulad ng sinabi ko kahapon kay hun habang binabagtas ang adriatico. na sinabi kong mas navivisualize ko na yung binabasa ko. dahil doon ang setting noon. sa maynila, sa ermita. sa camarin. o kung anuman yung camarin na lugar na iyon sa nobela ni f sionil.

na muling mapuputol.


na gusto ko na ulit magsulat, yung parang hindi na lamang ako nagsasalita kundi ang mga nagsasalita para sa akin ay mismong ang mga salita.
na minsan gusto ko na lamang mapipi dahil ayaw ko na magsalita. at magtitipa na lamang ako rito sa keyboard. na parang walang nakakaintindi sa akin dahil, ayaw naman nila akong intindihin. na parang naaalala ko yung sinabi ni judy ann sa pelikula nila ni piolo na ang setting ay sa Baguio na puro angst ito sa buhay. na hindi naman niya talaga alam ang tunay na kahulugan ng angst. o baka ako rin ay parang si piolo. o parang si juday, na sa huil'y hindi rin naman talaga nalaman sa loob ng pelikula kung paano nga ba mabuhay ng puno ng angst. o marahil matagal ko pa talaga malalaman kung ano ang kahulugan ng salitang angst.

gusto kong maging simpleng manunulat.
pero hindi ko alam kung saan magsisimula. na parang lagi na lang ako nahihirapan kung saan magsisimula. ngunit ang hindi ko makalilimutan ay ang sinabi ng dating propesor. na kung gusto raw namin maging magaling na manunulat ay dapat marunong muna kaming bumasa ng akda ng iba. o di ba. parang bonggang bongga lang yung sinabi niyang yun dahil hindi ko makalimutan. may isa pa pala, na ang salitang "cute" ay hindi ginagamit para sa malalaking bahay. dahil wala namang cute na malaki. parang pag sinabi mong ang cute ng elepante, ng giraffe. ang cute daw ay para sa mga maliliit na bagay lamang. kaya nga raw sinasabing ang CUTE NG BABY. basta ganun. pero parang ano lang yan, ironic lang. kasi kapag sinabi mong cute ang isang tao. ibig sabihin ba nun e baby pa yung pinatutungkulan? e pano kung cute na girl, o cute na boy? cute na bading, o cute na tibo. parang ganun lang, malabo. parang malabo rin ang pinatutunguhan nito. basta ganun. period.


o yung magrerewind naman ako ng kaunti.

dahil syempre kahit papaano gusto ko naman magreminisce. pero dahil tinatamad na ako.. next time na ako magrerewind. basta magsusulat na ulit ako dito sa blog na to.


period.


timer starts now.

e yung egggsayted lang talaga ako ngayong araw na kahit umuulan e itutuloy ang pagpunta sa batangas para mag-beach!! hehe... magkasunod na linggo ang pagpunta sa dagat... sana lang hindi umuulan dun.. (me will pray hard)

ang dami nangyari nitong nakaraang linggo. bukod sa walang patid na pag-ulan.

monday - ito ang memorable na araw sa pagsisimula ng linggo.. pagkaraang manood ng the final destination.. na walang kalatuy-latoy (the word). hehe, pero nakakaaliw na rin kahit papaano.. e dumaan kami sa may Mrt North Station.. pagbaba ng hagdanan, while matching may hawak pa akong payong sa kaliwang kamay at ang aking kanang kamay ay hawak hawak ang aking pantalon na baka sumayad, ay booommmmmmmmmmm.. kaunting hakbang na lamang iyon, kaunti na lang talaga. dahan-dahan naman ako sa aking pagbaba dahil naiimagine ko na kung paano kaya kung mayroong madulas doon. dahil suot ko pa ang aking magic tsinelas (magic, kasi lagi ako nadudulas pag suot yun). sa kamalas-malasang pagkakataon nga naman, e paghakbang ko pababa ay nadulas ako. (ang ganda lang talaga ng eksena.. tuloy tuloy lang ang aking pag-slide hanggang sa ibaba ng staircase. hmmm di naman talaga sa ibaba. parang tatlong hakbang na lang e nasa ibaba na. hindi ko alam kung matatawa ako o ano. pero yung pakiramdam kakaiba talaga ang sakit na nakakatawa, na nakakahiya, na nakatatawa ulit. 

nung pagkahulog ko pa,. sabi nung babae sa likuran ko "nadulas siya!" na pasigaw  pa yung pagkakasabi. bukod sa pasa sa likurang bahagi at sa malapit sa shoulder e putik at pagkarumi ruming pants at jacket ang aking natamo.. ampf!!!

next time na yung ibang mga araw.. pero hindi pa yan ang pinaka highlight. hehe!!

me egggsayted na mag beach.. ehem

e yung egggsayted lang talaga ako ngayong araw na kahit umuulan e itutuloy ang pagpunta sa batangas para mag-beach!! hehe... magkasunod na linggo ang pagpunta sa dagat... sana lang hindi umuulan dun.. (me will pray hard)

ang dami nangyari nitong nakaraang linggo. bukod sa walang patid na pag-ulan.

monday - ito ang memorable na araw sa pagsisimula ng linggo.. pagkaraang manood ng the final destination.. na walang kalatuy-latoy (the word). hehe, pero nakakaaliw na rin kahit papaano.. e dumaan kami sa may Mrt North Station.. pagbaba ng hagdanan, while matching may hawak pa akong payong sa kaliwang kamay at ang aking kanang kamay ay hawak hawak ang aking pantalon na baka sumayad, ay booommmmmmmmmmm.. kaunting hakbang na lamang iyon, kaunti na lang talaga. dahan-dahan naman ako sa aking pagbaba dahil naiimagine ko na kung paano kaya kung mayroong madulas doon. dahil suot ko pa ang aking magic tsinelas (magic, kasi lagi ako nadudulas pag suot yun). sa kamalas-malasang pagkakataon nga naman, e paghakbang ko pababa ay nadulas ako. (ang ganda lang talaga ng eksena.. tuloy tuloy lang ang aking pag-slide hanggang sa ibaba ng staircase. hmmm di naman talaga sa ibaba. parang tatlong hakbang na lang e nasa ibaba na. hindi ko alam kung matatawa ako o ano. pero yung pakiramdam kakaiba talaga ang sakit na nakakatawa, na nakakahiya, na nakatatawa ulit. 

nung pagkahulog ko pa,. sabi nung babae sa likuran ko "nadulas siya!" na pasigaw  pa yung pagkakasabi. bukod sa pasa sa likurang bahagi at sa malapit sa shoulder e putik at pagkarumi ruming pants at jacket ang aking natamo.. ampf!!!

next time na yung ibang mga araw.. pero hindi pa yan ang pinaka highlight. hehe!!

me egggsayted na mag beach.. ehem

maliwanag ang kislap ng mga bituin ng nagdaang gabi. matagal ko silang tinitigan, sinulyapan. ang bawat ningning ng mga ito'y naghahatid sa akin ng kasiyahan. para bang nagsasabing, magiging maayos ang lahat, ang lahat-lahat.

ngunit sa paghawak ko sa iyong mga kamay, muli akong nagbalik sa realidad. malayo sa kumpol ng mga bituing nagdala sa akin pantasya. sa isang lugar, na tayo lamang ang magkapiling. nalalapit na ang oras, kakaunti na lamang. dama ko ang init ng iyong palad. ramdam ko ang iyong hininga sa akin tainga. batid ko ang iyong sasabihin kahit hindi mo pa man ito nasasambit.

pilit kong pinigil ang pagluha ng mga sandaling iyon. inisip kong masamang panaginip lamang ang nangyayari. ayaw kitang lumayo. ayaw kitang lumisan.

****************************** itutuloy





























hindi ako magaling magtago ng aking nararamdaman.
iyon ang hindi ko kailanman natutunan.

o kaya'y kabaligtaran?

haha!!

patlang


hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinis sa mga nangyayari sa aking katawan nitong mga nakaraang araw, lagi na lamang ako nakadarama ng antok bagaman kumpleto naman ang aking tulog nitong nakaraang apat na araw. kahapon, sabi ko kaya ako nagcommute, para makatulog ako sa bus habang papunta ng office. sa kamalasan ay hindi ko ito nagawa sa hindi ko malamang dahilan. dulot ng sobrang pagod, paguwi ay nakatulog ako sa dyip at hindi namalayang nasiraan na pala ito. nagising na lamang ako dahil sa sobrang init at hinintay para mapalitan ng tsuper ang flat na gulong. pagdating ko sa bahay, tulog agad.






ayaw ko na ng ganitong estado.

hehehe... tumataba na ako sa kakakain,
at tulog na lang ako ng tulog
may pasok na ulit bukas
pero nakatulog na ako.
nasasanay na ako sa sekdyul ko dati.

hay!!

naway patulugin na muli ako ng aking diwa
at bukas na ng umaga magising.
hindi magising ng madaling araw. =(





matagal na rin pala akong hindi nagsusulat.
puro salita na lamang ang lumalabas sa aking mga labi.
nakalimutan ko ng isatitik ang mga saloobin.
sa kalagitnaan ng madaling araw,
sinusulat ko ito.

ang dami ng nangyari.
sa sobrang dami
nakapapagod magsalita.
magkwento.
regular na ako sa trabaho.
thank God.
kahit na malayo ito sa aking gusto.
at iyon ang pagtuturo.
alam kong magging matagumpay ako sa propesyong ito.
at balang araw. malay ko, siguro sa susunod na dalawng taon,
ginagawa ko na rin ang aking nais.
ang magturo sa kolehiyo.
ang maging propesor.
habang nakikipagbuno sa mga kliyente ng bangko.
dahil dito ako masaya.


ang dating pag-ibig.
ang matagal na pag-ibig.
ay tuluyan ng nawala.


masaya akong dumating ang taong nagpakita pagmamahal sa di inaasahang panahon at oras. tila laging ganoon, kung hindi mo inaasahan, saka dumarating. iyong bigla na lamang tumutungo sa estado kung saan mamahalin mo ang isang tao. iyong makalilimutan mo kahit panandalian ang realidad, ang mga problema. maraming salamat sa iyo. na kahit dumating na ang oras na tumatalikod na ako ay nariyan ka pa rin. maraming maraming salamat. i love you.


marami pa akong kwento.
alam kong lalo pa itong darami sa mga susunod na araw.
ngunit sa ngayo'y hanggang dito na lamang.
lalagyan ko muna ng kuwit.

ang isang buong pangungusap na ito.






had a great time last friday!!!

sobrang saya.. hehehe kahit nakakapagod ang init ng kamaynilaan..
sobrang saya pa rin.. yipee!!!
yum yum jacks loft.. =P

gusto ko na ulit mag weekend....

=(



may pasok na naman..
ayaw ko ng sked ko for this week
12-9 shift..
hayks!
pero no choice naman. hay!
kung pwede lang mamili ng sked. trsktsktskt





had a great time last friday!!!

sobrang saya.. hehehe kahit nakakapagod ang init ng kamaynilaan..
sobrang saya pa rin.. yipee!!!
yum yum jacks loft.. =P

gusto ko na ulit mag weekend....

=(



may pasok na naman..
ayaw ko ng sked ko for this week
12-9 shift..
hayks!
pero no choice naman. hay!
kung pwede lang mamili ng sked. trsktsktskt





halos dalawang buwan ng hindi pag-imik.
ng pagtikom ng bibig.
ng pagsikil ng damdamin.
ng pagwaksi sa kinatatakutan.
sa pagpigil ng mga luha.


at sa halos dalawang buwan na iyon.
nakilala ko ng lubusan ang aking sarili.
ang aking mga kakayahan.

ang tunay na tama at mali.

ang pagbibigay halaga sa mga dapat bigyang halaga.
sa mga tao. sa bagay. sa akin.

sa sarili.


sa pagsara ng isang kabanata.
mayroong magbubukas.
mayroong mananatili.
mayroong hindi na dapat tapusin.
mayroong patuloy na natatapos, nagsisimula.

isang kabalintunaan.


ang pag-ibig.
ang buhay.


ang kabalintunaan, ang ako.
ay iisa.






panibagong araw na naman
yung parang feeling mo gusto mo na lang muna magpahinga.




compre exam namin today for deposits...
hindi ako nakapagreview masyado di tulad noong cards module.
makapapasa ako.
alam ko.
kahit papaano ginawa ko naman yung best ko para magreview.
hehehe~!
defensive...

wish me luck huggabug... =P






kaunting oras na lamang ang natitira.
parang kulang ang bawat minuto.
kung maaari lamang huminto ang pagikot
ang bawat segundo'y maging isang oras.


gusto ko ng sumabay sa yo.
magpatianod sa kagustuhan mo.



kaunti na lamang.
baka bumitaw na ako.















masyado ng mabilis ang panahon.
natatakt akong hindi na ako nakasasabay.


pakiusap.
pigilan mo ang oras.


nais kong gawin ang mga bagay sa aking sariling paraan.
ngunit tila wala ng kahihinatnan ang aking panalangin.


************************************************************************************


random:

gusto ko umalis ng malayo.
yung walang iniintindi.

pangako.
gagawin ko ito pagkaraan ng mga gawain.


=(